Trending
ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ
ΝΟΜΟΛΟΓΙΑ

Τετάρτη, 8 Απριλίου 2020

ΚΥΑ 13348/2020: Όροι παροχής υλικών συνθηκών υποδοχής υπό το πρόγραμμα «ESTIA II» για τη στέγαση αιτούντων διεθνή προστασία



Με την παρούσα Κοινή Υπουργική Απόφαση καθορίζονται οι όροι και οι ειδικότερες λεπτομέρειες εφαρμογής του νέου προγράμματος στέγασης αιτούντων διεθνή προστασία  ESTIA ΙΙ («ESTIA II: rental accommodation scheme for asylum seekers»), το οποίο στοχεύει στην παροχή ασφαλούς στέγασης και συνοδευτικών της στέγασης υπηρεσιών σε αιτούντες διεθνή προστασία, ανάλογα με τις ανάγκες τους.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο

ΔΠρΘεσ ΑΔ14/2020: Άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους και απουσία από τη χώρα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών



15. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, η άρνηση της διοίκησης να χορηγήσει στον αιτούντα άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους ερείδεται στην κρίση ότι ο αιτών απουσίασε από τη χώρα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών (18-5-2012 έως 28-4-2015) και ότι δεν προκύπτουν επαρκείς αποδείξεις δεσμών του με τη χώρα.  Η τυχόν απουσία του αιτούντος από τη Χώρα για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των δύο ετών, αποτελεί μεν κριτήριο το οποίο παρίσταται, καταρχήν, πρόσφορο και εύλογο, κατά την κοινή πείρα, προκειμένου να καταφαθεί από τη Διοίκηση στα πλαίσια της διακριτικής της ευχέρειας ότι καταδεικνύει πρόθεση μετεγκατάστασής του σε έτερη χώρα, την οποία ο αλλοδαπός έχει οικεία βουλήσει επιλέξει να καταστήσει κέντρο των εν γένει βιοτικών του σχέσεων και συνεπώς διακοπή των δεσμών του με τη χώρα, δεν είναι όμως δεσμευτικό, πρέπει δε να εκτιμάται ειδικά σε σχέση με τις περιστάσεις της κάθε συγκεκριμένης περίπτωσης, ώστε να μην καταλήγει κατά την εφαρμογή του σε μία γενική κι άνευ ετέρου, αρνητική-και μη προβλεπόμενη στο νόμο-προϋπόθεση για τη χορήγηση της άδειας διαμονής για εξαιρετικούς λόγους. Εν προκειμένω, η προσβαλλόμενη απόφαση με την ως άνω αιτιολογία παρίσταται πλημμελώς αιτιολογημένη. Και τούτου, διότι, από το σύνολο των στοιχείων που ο αιτών προσκόμισε ενώπιον της διοίκησης και, ιδίως, τις προηγούμενες άδειες διαμονής του, τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεως των δύο τέκνων του στην χώρα, το έγγραφο ασφαλιστικής ικανότητας, τις  βεβαιώσεις φοίτησης των τέκνων του στο Δημοτικό Σχολείο κατά τα σχολικά έτη 2014-2015, 2015-2016 και 2016-2017 καθώς και την χορηγηθείσα στη σύζυγό του άδεια διαμονής για εξαιρετικούς λόγους, ισχύος από 22-2-2016 έως 21-2-2018, προκύπτει η μακροχρόνια και σταθερή διαμονή του στη χώρα τουλάχιστον από το έτος 2001 έως το έτος 2012, κατά το οποίο αναχώρησε από τη χώρα καθώς και η ανάπτυξη ισχυρών βιοτικών, οικονομικών και οικογενειακών δεσμών μ' αυτή. Το ως άνω χρονικό διάστημα απουσίας του από τη χώρα υπερβαίνει μεν τα δύο έτη, συνεκτιμώμενο, όμως, με το συνολικό χρόνο παραμονής του στη χώρα, τη μόνιμη εγκατάστασή του ίδιου και της οικογένειάς του σ' αυτήν, ήδη από το έτος 2015 και με τους ανωτέρω δεσμούς που έχει αναπτύξει κατά την ανωτέρω μακροχρόνια διαμονή του καθώς και κατά το χρόνο υποβολής του αιτήματός του, δεν επαρκεί  για να στηρίξει την κρίση της Διοίκησης περί απόρριψης του αίτηματος του αιτούντος. Με τα δεδομένα αυτά, το Δικαστήριο κρίνει ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν αιτιολογείται νομίμως, κατ’ αποδοχή ως βάσιμου του σχετικού λόγου της υπό κρίση αίτησης, παρέλκει, δε, ως αλυσιτελής η εξέταση των λοιπών λόγων αυτής.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ: Πρόσφατες εξελίξεις στη μεταναστευτική νομοθεσία και το άσυλο



Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα έχει στόχο να παρουσιάσει και να αναδείξει όλες τις πρόσφατες εξελίξεις και τα επίκαιρα ζητήματα που αφορούν στο μεταναστευτικό και το προσφυγικό δίκαιο σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Ιδιαίτερη αναφορά θα γίνει στις εξελίξεις στο εθνικό νομοθετικό πλαίσιο ειδικά μετά την πρόσφατη τροποποίηση του Κώδικα Μετανάστευσης και Κοινωνικής Ένταξης με τον Ν 4666/2020 για την προσαρμογή της ελληνικής νομοθεσίας στην Οδηγία 2016/801 αλλά και το νέο δίκαιο περί διεθνούς προστασίας μετά τον Ν 4636/2019.

Ημέρες και ώρες διεξαγωγής: 18, 20, 22 & 25 Μαΐου 2020 (17:00 - 21:00 & 18:00 - 20:00)




Τρίτη, 7 Απριλίου 2020

Εγκ Υπ.Υγείας Δ1β/ΓΠ οικ 22792: Μέτρα πρόληψης κατά της διασποράς του κορονοϊού SARS-CoV-2 στις δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων



Η παρούσα εγκύκλιος έχει ως σκοπό την ενημέρωση του προσωπικού που εργάζεται σε δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων καθώς και των ίδιων των παιδιών που φιλοξενούνται στις δομές σε ό,τι αφορά τα συμπτώματα λοίμωξης από τον κορονοϊό SARS-CoV-2 , τις απαραίτητες ενέργειες σε περίπτωση εμφάνισης κρούσματος και τα προληπτικά μέτρα κατά της διασποράς του ιού.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο

ΔΠρΑθ 58/2020: Άδεια διαμονής για ανθρωπιστικούς λόγους σε θύματα εργατικών ατυχημάτων



4. Επειδή, σύμφωνα με τις ως άνω διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 44 του ν.3386/2005, με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών, Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας χορηγείται, μεταξύ άλλων, άδεια διαμονής για λόγους ανθρωπιστικής φύσεως σε υπηκόους τρίτων χωρών, οι οποίοι είναι θύματα εργατικών και λοιπών ατυχημάτων, εφόσον δεν αποτελούν κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια. Προϋπόθεση για τη χορήγηση άδειας διαμονής για τη συγκεκριμένη κατηγορία είναι η κατοχή ισχυρής άδειας διαμονής. Περαιτέρω, σύμφωνα με την υπ΄αρ.21879/2011 υπουργική απόφαση απαιτείται να προσκομίζονται σωρευτικά τα εξής, μεταξύ άλλων, δικαιολογητικά: α) πρόσφατο πιστοποιητικό από ελληνικό κρατικό νοσηλευτικό ίδρυμα ή νοσοκομείο του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων ή ιδιώτη ιατρό περί του προβλεπόμενου χρόνου αποθεραπείας και β) απόφαση Υγειονομικής Επιτροπής για ανικανότητα για εργασία ή απόφαση απόδοσης ποσοστού αναπηρίας τουλάχιστον 50% ή απόφαση ασφαλιστικού φορέα για τη χορήγηση σύνταξης αναπηρίας. […]

7. Επειδή, περαιτέρω, προβάλλεται ότι η προσβαλλόμενη πράξη παρίσταται πλημμελώς αιτιολογημένη, διότι δεν αναφέρεται ποια ακριβώς στοιχεία δικαιολογούν την απόρριψη του αιτήματος του αιτούντος. Και τούτο διότι στηρίζεται σε μια γνωμάτευση πιστοποίησης αναπηρίας (βλ. την από 9.7.2012 Γνωμάτευση Πιστοποίησης Αναπηρίας από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων), η οποία καθιστά τον αιτούντα ικανό προς εργασία ενώ αυτός διανύει το 61ο έτος της ηλικίας του και ενώ υπάρχει πλήθος ιατρικών γνωματεύσεων (σχετικές οι προσκομισθείσες από τον αιτούντα ιατρικές γνωματεύσεις από το νοσοκομείο «ΚΑΤ» για το χρονικό διάστημα από 19.6.2006 έως 30.3.2012) που αποδεικνύουν το αντίθετο. Όμως, ο ως άνω λόγος ακύρωσης πρέπει να απορριφθεί, διότι, σύμφωνα και με όσα εκτέθηκαν στην 3η σκέψη και έγιναν ερμηνευτικώς δεκτά στην τέταρτη σκέψη της παρούσας, κατά το άρθρο 44 παρ. 1 του ν.3386/2005 και την υπ΄αρ.21879/2011 υπουργική απόφαση, τα οποία εφάρμοσε η Διοίκηση, όπως προκύπτει από το προοίμιο της προσβαλλόμενης απόφασης, απαιτείται να προσκομίζονται και να εξετάζονται σωρευτικά αφενός μεν ένα πρόσφατο πιστοποιητικό από ελληνικό κρατικό νοσηλευτικό ίδρυμα από το οποίο να προκύπτει η σοβαρότητα του ατυχήματος που υπέστη ο ενδιαφερόμενος αλλοδαπός και ο προβλεπόμενος χρόνος αποθεραπείας του, αφετέρου δε μια απόφαση ασφαλιστικού οργανισμού, με την οποία, εξαιτίας του ατυχήματος αυτού, να αποδίδεται σε αυτόν ποσοστό αναπηρίας τουλάχιστον 50%. Συνεπώς, εν προκειμένω, δεν συνέτρεχε η τελευταία αυτή εκ του νόμου προϋπόθεση για την ανανέωση της αιτηθείσας άδειας διαμονής, καθώς σύμφωνα με την προσκομισθείσα από 9.7.2012 Γνωμάτευση Πιστοποίησης Αναπηρίας από το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων το ποσοστό αναπηρίας του αιτούντος ανέρχεται σε ποσοστό 10%. Εξάλλου, οι ιατρικές γνωματεύσεις, τις οποίες επικαλείται ο αιτών προς απόδειξη της ανικανότητάς του προς εργασία, δεν εμπεριέχουν κρίση σχετικά με το ζήτημα αυτό, παρά μόνο αποτύπωση της εκάστοτε κλινικής εικόνας του ιατρικού περιστατικού και την πορεία αυτής μέσα στο χρόνο, καθώς και συστάσεις για την θεραπεία της πάθησης που προκλήθηκε ένεκα του εργατικού ατυχήματος. Επομένως, με νόμιμη αιτιολογία απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση το αίτημα του αιτούντος για την ανανέωση της άδειας διαμονής του για ανθρωπιστικούς λόγους εξαιτίας εργατικού ατυχήματος το οποίο υπέστη. […]

Δευτέρα, 6 Απριλίου 2020

ΑΠ 1638/2019: Οι διατάξεις των άρθρων 463 § 3 και 59 του νέου ΠΚ είναι επιεικέστερες εκείνων του ν.4251/2014 περί των ποινών που επιβάλλονται στα αδικήματα μεταφοράς αλλοδαπών



Με την υπ’ αριθμόν 1638/2019 απόφασή του ο Άρειος Πάγος (Τμήμα Ζ Ποινικό) αναίρεσε απόφαση Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων σε υπόθεση παραλαβής από τα εσωτερικά σύνορα για προώθηση στο εσωτερικό της χώρας αλλοδαπών, που δεν έχουν δικαίωμα εισόδου στο ελληνικό έδαφος, κρίνοντας ότι θα πρέπει να εφαρμοστεί η επιεικέστερη διάταξη του άρθρου 463 του ισχύοντος από 1η Ιουλίου 2019 Ποινικού Κώδικα.

Η απόφαση αναιρέθηκε τόσο ως προς τις διατάξεις της περί της επιβολής στερητικής της ελευθερίας ποινής όσο και προς τη διάταξή της περί αποστερήσεως των πολιτικών δικαιωμάτων του κατηγορουμένου.

Συγκεκριμένα, για την πράξη επιβλήθηκε συνολική ποινή καθείρξεως είκοσι οκτώ ετών και συνολική χρηματική ποινή 32.000 ευρώ, ορίσθηκε δε η εκτιτέα ποινή καθείρξεως σε είκοσι πέντε έτη, ενώ το Δικαστήριο κατέγνωσε την παρεπόμενη ποινή της αποστερήσεως των πολιτικών δικαιωμάτων του κατηγορουμένου για τρία έτη.

Μετά τη δημοσίευση της προσβαλλομένης απόφασης δημοσιεύθηκε ο ν. 4619/2019 (νέος Ποινικός Κώδικας), με τον οποίο, αφ' ενός μεν, με την τροποποίηση του άρθρου 463 του ΠΚ μειώθηκαν τα όρια (ανώτερο και κατώτερο) της ως άνω κύριας ποινής, καθοριζόμενα πλέον (κατά παραπομπή στο άρθρο 83 περ. γ' του ΠΚ) σε φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους ή κάθειρξη έως έξι έτη και αφ' ετέρου, τροποποιήθηκε κατά τρόπο ευμενέστερο για τον αναιρεσείοντα το προισχύον άρθρο 59 του Π.Κ., που προέβλεπε την παρεπόμενη ποινή της αποστερήσεως των πολιτικών δικαιωμάτων του καταδικασθέντος κατηγορουμένου, η οποία ήδη καταργήθηκε.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

ΔΕΕ: Η Πολωνία, η Ουγγαρία και η Τσεχία, αρνούμενες να συμμορφωθούν με τον προσωρινό μηχανισμό relocation, παρέβησαν τις υποχρεώσεις που υπέχουν από το δίκαιο της Ένωσης



Με την απόφαση Επιτροπή κατά Πολωνίας, Ουγγαρίας και Τσεχικής Δημοκρατίας (Προσωρινός μηχανισμός μετεγκατάστασης αιτούντων διεθνή προστασία) (C-715/17, C-718/17 και C-719/17), η οποία δημοσιεύθηκε στις 2 Απριλίου 2020, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης δέχθηκε τις προσφυγές λόγω παραβάσεως τις οποίες άσκησε η Επιτροπή κατά των τριών ως άνω κρατών μελών με αίτημα να διαπιστωθεί ότι τα εν λόγω κράτη μέλη, μη υποδεικνύοντας σε τακτά χρονικά διαστήματα, και οπωσδήποτε ανά τρίμηνο, τον προσήκοντα αριθμό αιτούντων διεθνή προστασία που μπορούσαν να μετεγκατασταθούν ταχέως στο έδαφος καθενός από αυτά και μη εκπληρώνοντας, κατά συνέπεια, τις μεταγενέστερες υποχρεώσεις μετεγκατάστασης που υπείχαν, παρέβησαν τις υποχρεώσεις που υπέχουν από το δίκαιο της Ένωσης.

Αφενός, το Δικαστήριο έκρινε ότι τα τρία εμπλεκόμενα κράτη μέλη παρέβησαν απόφαση την οποία είχε εκδώσει το Συμβούλιο με σκοπό τη μετεγκατάσταση, σε υποχρεωτική βάση, 120 000 αιτούντων διεθνή προστασία από την Ελλάδα και την Ιταλία προς τα λοιπά κράτη μέλη της Ένωσης.

Αφετέρου, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Πολωνία και η Τσεχική Δημοκρατία παρέβησαν επίσης τις υποχρεώσεις που υπείχαν από προγενέστερη απόφαση την οποία είχε εκδώσει το Συμβούλιο με σκοπό τη μετεγκατάσταση, σε υποχρεωτική βάση, 40 000 αιτούντων διεθνή προστασία από την Ελλάδα και την Ιταλία προς τα λοιπά κράτη μέλη της Ένωσης. Η Ουγγαρία δεν δεσμευόταν από τα μέτρα μετεγκατάστασης που προέβλεπε η τελευταία  αυτή απόφαση.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο

ΔΕφΑθ 215/2020: Πλημμελής αιτιολογία ως προς την εσωτερική μετεγκατάσταση στην Καμπούλ



6. Επειδή, περαιτέρω, με την προσβαλλόμενη απόφαση κρίθηκε, κατά πλειοψηφία, ότι ο αιτών δεν πληροί τις προϋποθέσεις να του χορηγηθεί το καθεστώς επικουρικής προστασίας, καθότι τεκμηριώνεται ως εύλογη η δυνατότητα μετεγκατάστασής του στην πόλη της Kabul, εφόσον επιστρέψει στο Αφγανιστάν, όπου δεν κινδυνεύει να υποστεί σοβαρή βλάβη. Ειδικότερα, όπως προεκτέθηκε, η ως άνω Επιτροπή κατέληξε στην κρίση αυτή, δεχόμενη, με βάση τις αναφερόμενες πηγές που ανάγονται στο έτος 2013, τα εξής: α) αν και η ασφάλεια αποτελεί μείζον θέμα στην Kabul, θεωρείται ασφαλέστερη από άλλα μέρη στο Αφγανιστάν, οι Ταλιμπάν μέχρι στιγμής δεν επικεντρώνονται σε επιθέσεις ευρείας κλίμακας στην πρωτεύουσα και εκτός από σποραδικές βομβιστικές επιθέσεις στην πόλη, ο κύριος στόχος τους είναι να χτυπούν όσο το δυνατό εγγύτερα στην καρδιά της εξουσίας, χωρίς να υπολογίζουν τις απώλειες των αμάχων, παρά το γεγονός δε ότι αυτά τα περιστατικά βίας, καθώς και οι απώλειες σε άμαχο πληθυσμό, έχουν αυξηθεί, δεν φθάνουν στο βαθμό να θεωρούνται ως άσκηση αδιάκριτης βίας στο πλαίσιο εσωτερικής ένοπλης σύρραξης κατά την έννοια της περίπτωσης γ΄ του άρθρου 15 του Π.Δ. 141/2013, β) η Kabul περιλαμβάνεται στις πρωτεύουσες των επαρχιών όπου το κράτος διατηρεί ακόμη τον έλεγχο, με αποτέλεσμα η παρουσία του να είναι υπαρκτή και αποτελεσματική και η αστυνομία λειτουργεί σωστά και είναι σε θέση να παρέχει προστασία, γ) διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο, το οποίο λειτουργεί κανονικά και συνδέεται με την Ελλάδα μέσω τακτικών δρομολογίων και ως εκ τούτου υπάρχει δυνατότητα νόμιμης ασφαλούς μετακίνησης του αιτούντος εκεί και δ) αποτελεί ασφαλή προορισμό για τον αιτούντα, ο οποίος, ακόμη και ελλείψει υποστηρικτικού δικτύου – σε περίπτωση που δεν γίνει αποδεκτός από κάποιον συγγενή του – διαθέτει τα προσωπικά εκείνα χαρακτηριστικά που μπορούν να διασφαλίσουν την ομαλή ένταξή του στο κοινωνικό σύνολο και την αξιοπρεπή διαβίωσή του στην πόλη αυτή, όπως είναι η αρτιμέλειά του, το νεαρό της ηλικίας του και η καταλληλότητά του ως άνδρας. Η αιτιολογία αυτή, ωστόσο, είναι μη επαρκής και πλημμελής, καθότι δεν συνεκτιμά νεότερες του 2013 πληροφορίες σχετικά με την κατάσταση ασφαλείας στην Kabul, που εκτίθενται στην προσβαλλόμενη απόφαση, και από τις οποίες προκύπτει σημαντική αύξηση των βομβιστικών κ.λ.π. επιθέσεων από τις αντικυβερνητικές δυνάμεις, από το τέλος του έτους 2014 και εντεύθεν και ειδικά το έτος 2015, με σημαντική αύξηση του αριθμού των θανάτων και τραυματισμών αμάχων. Επίσης δέχεται ότι η μετακίνηση του αιτούντος προς την Kabul είναι ασφαλής, λαμβάνοντας υπόψη μόνον την ύπαρξη του αεροδρομίου της πόλης και χωρίς να συνεκτιμά την κατάσταση από πλευράς ασφαλείας που επικρατεί στους δρόμους που συνδέουν τις νοτιοανατολικές και ανατολικές επαρχίες με την Kabul, μεταξύ των οποίων και η πόλη Jalalabad, όπου διαμένει η αδελφή του αιτούντος, αν και σύμφωνα με παρατεθείσα από το μειοψηφήσαν μέλος πηγή, έτους 2014, ο αυτοκινητόδρομος Kabul – Jalalabad (που ενώνει την επαρχία Laghman με την πρωτεύουσα της χώρας) θεωρείται ένας από τους πιο επικίνδυνους δρόμους στον κόσμο, λόγω των επιθέσεων που πραγματοποιούν αδιακρίτως οι Ταλιμπάν. Τέλος, δέχεται ότι η Kabul αποτελεί ασφαλή προορισμό για τον αιτούντα, στην οποία μπορεί λογικά να αναμένεται να εγκατασταθεί και να κατορθώσει να εξασφαλίσει τα βασικά μέσα διαβίωσης, ακόμη και ελλείψει υποστηρικτικού δικτύου από συγγενείς, μη συνεκτιμώντας το σύνολο των ατομικών χαρακτηριστικών του και κυρίως ότι στην πραγματικότητα το Αφγανιστάν είναι για τον αιτούντα ξένη χώρα, αφού έφυγε από αυτήν από την ηλικία των 5-6 ετών και δεν επέστρεψε ποτέ μέχρις τώρα, εκτός από δύο ημέρες στην ηλικία των 14 ετών, με συνέπεια να μην γνωρίζει οτιδήποτε αναφορικά με την αγορά εργασίας, επιπλέον δε στην Kabul, σύμφωνα με παρατιθέμενα στοιχεία σχετικά με τον αριθμό των κατοίκων της και την οικονομική τους κατάσταση, διαβιεί και μεγάλος αριθμός εσωτερικά εκτοπισμένων Αφγανών, το δε 70% του συνόλου του πληθυσμού της διαμένει σε υποβαθμισμένους άτυπους οικισμούς. Ενόψει αυτών η κρίση της προσβαλλόμενης απόφασης περί μη συνδρομής στο πρόσωπο του αιτούντος των όρων υπαγωγής στο καθεστώς επικουρικής προστασίας, σύμφωνα με το άρθρο 18 του Π.Δ. 141/2013, παρίσταται μη νόμιμη και κατά συνέπεια η απόφαση αυτή πρέπει κατά το σκέλος αυτό να ακυρωθεί, κατά το βάσιμο σχετικό λόγο ακυρώσεως, παρελκούσης ως αλυσιτελούς της εξετάσεως των λοιπών προβαλλομένων λόγων ακυρώσεως.

[…] Δέχεται εν μέρει την αίτηση.

Ακυρώνει την …/18.11.2016 απόφαση της 2ης Ανεξάρτητης Επιτροπής Προσφυγών του Υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, κατά το μέρος που αφορά την μη αναγνώριση του αιτούντος ως δικαιούχου επικουρικής προστασίας και αναπέμπει, κατά το μέρος αυτό την υπόθεση στην Διοίκηση για νέα νόμιμη κρίση, κατά το σκεπτικό.

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2020

ΠΝΠ της 30.3.2020: Λειτουργία κυλικείων και καταστημάτων ειδών πρώτης ανάγκης εντός ΚΥΤ και δομών φιλοξενίας



Στο άρθρο τεσσαρακοστό έβδομο της παρούσας Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου της 30ης Μαρτίου 2020 προβλέπεται η λειτουργία κυλικείων και καταστημάτων ειδών πρώτης ανάγκης εντός ΚΥΤ και δομών φιλοξενίας αιτούντων διεθνή προστασία.

Ειδικότερα, η παρ. 8 του άρθρου 10 του ν. 4375/2016 (Α' 51) αντικαθίσταται ως εξής:

«8. Επιτρέπεται, κατά παρέκκλιση κάθε άλλης διάταξης, η λειτουργία κυλικείων και καταστημάτων ειδών πρώτης ανάγκης εντός της περιμέτρου των Κέντρων Υποδοχής και Ταυτοποίησης (ΚΥΤ) και Δομών Φιλοξενίας Αιτούντων Άσυλο. Επίσης επιτρέπεται, με απόφαση του οικείου Διοικητή, η εγκατάσταση εντός του ΚΥΤ ή της δομής σημείων παράδοσης από επιχειρήσεις διανομής προϊόντων (delivery). Η αρμοδιότητα για την εγκατάσταση και λειτουργία κυλικείων και καταστημάτων του πρώτου εδαφίου ανήκει στον δήμο, στη χωρική αρμοδιότητα του οποίου λειτουργεί ο προαναφερθείς χώρος. Με απόφαση της οικονομικής επιτροπής του οικείου δήμου, η οποία εκδίδεται κατόπιν γνώμης της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης, καθορίζονται ο αριθμός των κυλικείων που επιτρέπεται να εγκατασταθούν ανά χώρο, η χωροθέτησή τους εντός αυτού, το ωράριο λειτουργίας, καθώς και κάθε άλλο ζήτημα που αφορά στην εύρυθμη λειτουργία τους. Η εκμίσθωση των χώρων σε τρίτους για τη λειτουργία κυλικείων και καταστημάτων γίνεται κατόπιν δημοπρασίας από τον οικείο δήμο, σύμφωνα με τις διατάξεις του π.δ. 270/1981 (Α' 77). Το προϊόν της δημοπρασίας αποτελεί έσοδο του δήμου. Με κοινή απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Μετανάστευσης και Ασύλου καθορίζεται η διαδικασία αδειοδότησης και κάθε άλλο συναφές ζήτημα».



Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω με ειδίκευση σε ζητήματα ασύλου και μετανάστευσης. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό και το Δημόσιο Δίκαιο. Είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει συγγράψει πλήθος μελετών στο τομέα του δικαίου καταστάσεως αλλοδαπών και το εν γένει μεταναστευτικό δίκαιο

CONTACT US

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *