Trending

Immigration.gr

Επίκαιρα ζητήματα μεταναστευτικού δικαίου

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Είναι η Τουρκία «ασφαλής χώρα» για τους πρόσφυγες;


Το παρόν κείμενο αποτελεί σύντομη εισήγησή, που έλαβε χώρα στην ημερίδα με θέμα «Μεταναστευτικές και Προσφυγικές ροές Δικαιώματα, Προκλήσεις, Προοπτικές »  που διοργάνωσαν η Ένωση Δικαίου Αλλοδαπών και Μετανάστευσης (ΕΔΑΜ), Ο Ελληνικός Οργανισμός Πολιτικών Επιστημόνων (ΕΟΠΕ) και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Δημοσίου Δικαίου (EPLO) την Παρασκευή 22/04/16, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης». 

Ως εκ τούτου διατηρήθηκε το ύφος του προφορικού λόγου 


1. Εισαγωγικές παρατηρήσεις

Από το καλοκαίρι του 2015, η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) καλείται να διαχειριστεί την επονομαζόμενη «Προσφυγική κρίση», μια μαζική δηλαδή εισροή πολιτών κυρίως από τη Συρία, το Ιράκ και Αφγανιστάν διαμέσου της ανατολικής Μεσογείου και των Δυτικών Βαλκανίων στην Ένωση. Πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί μια σοβαρή ανθρωπιστική κρίση που πλήττει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους, η ροή αυτή της μετανάστευσης έχει θέσει υπό αμφισβήτηση την εύθραυστη γεωπολιτική ισορροπία της περιοχής και εγείρει ανησυχίες για το μέλλον του ιδίου του ενιαίου χώρου Σένγκεν.

Τα κράτη μέλη δεν έχουν καταλήξει να συμφωνήσουν σε μια κοινή στρατηγική για την αντιμετώπιση της κρίσης και έχουν δείξει απροθυμία όσον αφορά στην εφαρμογή των μέτρων τα οποία δεν εγκρίθηκαν ομόφωνα, όπως τα σχέδια μεταγκατάστασης. Πλην, όμως ένα από τα λίγα σημεία στο οποίο φαίνεται να συμφωνούν όλοι οι ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να είναι η ανάγκη να ενισχυθεί η συνεργασία με την Τουρκία, με στόχο την μείωση της ροής των μεταναστών και των αιτούντων άσυλο που μετακινούνται από ή μέσω της χώρας προς την ΕΕ. 

Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται η πρόσφατη συμφωνία της Ε.Ε. και Τουρκίας της 18ης Μαρτίου 2016 για τον τερματισμό της παράτυπης μετανάστευσης από την Τουρκία προς την Ε.Ε. και την αντικατάσταση της με νόμιμους διαύλους επανεγκατάστασης προσφύγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Σύμφωνα με την εν λόγω συμφωνία, από τις 20 Μαρτίου 2016, όλοι οι νέοι παράτυποι μετανάστες και αιτούντες άσυλο που φτάνουν από την Τουρκία στα ελληνικά νησιά και των οποίων οι αιτήσεις ασύλου έχουν κριθεί απαράδεκτες θα πρέπει να επιστρέφουν στην Τουρκία. Παράλληλα, η ΕΕ θα επανεγκαθιστά έναν Σύριο από την Τουρκία προς την ΕΕ για κάθε Σύριο που επιστρέφει στην Τουρκία από τα ελληνικά νησιά. Προτεραιότητα δίνεται σε μετανάστες που δεν έχουν προηγουμένως εισέλθει ή προσπαθήσει να εισέλθουν παράτυπα στην ΕΕ, στο πλαίσιο των υφιστάμενων δεσμεύσεων.

Η εν λόγω συμφωνία, βασίζεται στην σιωπηρή πλην όμως σαφή παραδοχή ότι η Τουρκία αποτελεί μια ασφαλή τρίτη χώρα για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Είναι όμως πράγματι έτσι; Συνιστά η Τουρκία μια ασφαλής τρίτη χώρα για πρόσφυγες και τούντες άσυλο; 

Επιτρέψτε μου ευθύς εξαρχής να δηλώσω την προσωπική μου άποψή. Όχι η Τουρκία δεν συνιστά ασφαλή Τρίτη χώρα για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο. Προτού, όμως, εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους θεωρώ ότι δεν μπορεί να θεωρηθεί ως τέτοια, είναι χρήσιμο να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις σχετικά με την έννοια της ασφαλούς χώρας στην ευρωπαϊκή και εθνική μας νομοθεσία

2. Πρώτη χώρα ασύλου - Ασφαλής Τρίτη χώρα

Με τον όρο «ασφαλής χώρα» νοούνται συνήθως χώρες που μπορεί να θεωρηθούν είτε χώρες εντός εισαγωγικών μη-παραγωγής προσφυγικών πληθυσμών ή χώρες στις οποίες οι άνθρωποι που διώκονται μπορούν να απολαύσουν επαρκούς προστασίας.

Η έννοια της «ασφαλούς τρίτης χώρας» φαίνεται να εκκινεί από την παραδοχή ότι οι αιτούντες θα πρέπει να ζητήσουν άσυλο στην πρώτη «ασφαλή χώρα» στην οποία είναι σε θέση να φτάσουν. Η έννοια αυτή βασίζεται σε μια στενή ερμηνεία του άρθρου 31 (1) της Σύμβασης για τους Πρόσφυγες, το οποίο ορίζει ότι τα κράτη μέλη δεν θα επιβάλλουν ποινικές κυρώσεις λόγω παράνομης εισόδου ή διαμονής στους πρόσφυγες εκείνους οι οποίοι προέρχονται απευθείας από χώρα στην οποία απειλείται η ζωή και η ελευθερία τους. 

Μολονότι, γίνεται δεκτό ότι σε επίπεδο διεθνούς δικαίου δεν υπάρχει απόλυτος κανόνας που να επιβάλει στους αιτούντες άσυλο να υποβάλλουν πάντα τη σχετική τους αίτηση στην πρώτη ασφαλή χώρα που προσεγγίζουν, εντούτοις γίνονται καταρχήν διεθνώς αποδεκτές σχετικές  ρυθμίσεις για την μεταφορά ευθύνης εξέτασης αιτήσεων ασύλου με βάση την έννοια της ασφαλούς τρίτης χώρας με σκοπό τον «επιμερισμό της ευθύνης μεταξύ των κρατών και την αποφυγή φαινομένων υποβολής πολλαπλών διαδοχικών αιτήσεων σε διάφορα κράτη, υπό την προϋπόθεση πάντα ότι οι αιτούντες άσυλο έχουν πρόσβαση σε προστασία με βάση τη σύμβαση της Γενεύης.

Η έννοια της «ασφαλούς χώρας» στο ευρωπαϊκό δίκαιο έχει πολλαπλές έννοιες που σχετίζονται με τη διαδικασία εξέτασης αιτήσεων ασύλου και της προστασίας των προσφύγων: οι έννοιες της «ασφαλούς χώρας καταγωγής»,« ασφαλούς τρίτης χώρας», «πρώτη χώρα ασύλου» εμφανίζονται στην Οδηγία 2013/32/ΕΕ σχετικά με κοινές διαδικασίες για τη χορήγηση και ανάκληση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, η οποία θέτει κοινά πρότυπα διαδικασίας και εγγυήσεων για όσους υποβάλουν αιτήσεις διεθνούς προστασίας στα κράτη μέλη της ΕΕ και η οποία ενσωματώθηκε στο δίκαιό μας με τον πρόσφατο ν. 4375/2016.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το άρθρο 56 του Ν. 4375/2016 , μια χώρα θεωρείται ως ασφαλής τρίτη χώρα για ένα συγκεκριμένο αιτούντα, όταν πληρούνται σωρευτικά τα εξής κριτήρια:
α. δεν απειλούνται η ζωή και η ελευθερία του λόγω φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα, ή πολιτικών πεποιθήσεων,
β. η χώρα αυτή τηρεί την αρχή της μη επαναπροώθησης, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης,
γ. δεν υπάρχει κίνδυνος σοβαρής βλάβης για τον αιτούντα κατά το άρθρο 15 του π.δ. 141/2013,
δ. η χώρα αυτή απαγορεύει την απομάκρυνση κάποιου  σε χώρα όπου αυτός κινδυνεύει να υποστεί βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση ή τιμωρία, όπως ορίζεται στο διεθνές δίκαιο,
ε. υπάρχει η δυνατότητα να ζητηθεί το καθεστώς του πρόσφυγα και, στην περίπτωση που ο αιτών αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας, να του χορηγηθεί προστασία σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης και
στ. ο αιτών έχει σύνδεσμο με την εν λόγω τρίτη χώρα, βάσει του οποίου θα ήταν εύλογο για αυτόν να μεταβεί σε αυτή.

Περαιτέρω, σύμφωνα με το άρθρο 55 του ν. 4375/2016, μία χώρα θεωρείται ως πρώτη χώρα ασύλου για τον αιτούντα με την προϋπόθεση ότι θα γίνει εκ νέου δεκτός στη χώρα αυτή, εάν αυτός έχει αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας από αυτή και απολαμβάνει ακόμη της σχετικής προστασίας, ή απολαμβάνει άλλης αποτελεσματικής προστασίας στην εν λόγω χώρα, επωφελούμενος μεταξύ άλλων από την αρχή της μη επαναπροώθησης.

Η βασική δηλαδή ειδοποιός διαφορά μεταξύ «πρώτης χώρας ασύλου» και «ασφαλούς τρίτης χώρας» είναι ότι στην πρώτη περίπτωση ο ενδιαφερόμενος έχει ήδη απολαύσει προστασίας σε ένα κράτος, η οποία είναι και πάλι προσβάσιμη για το εν λόγω άτομο σε περίπτωση επιστροφής του στο κράτος αυτό. Αντίθετα, στη δεύτερη περίπτωση το εν λόγω άτομο θα μπορούσε να είχε υποβάλει αίτηση για διεθνή προστασία, αλλά δεν το έπραξε, ή ζήτησε μεν καθεστώς προστασίας, πλην όμως η αίτησή του δεν έχει ακόμη εξεταστεί. 

Στις περιπτώσεις λοιπόν, που οι αρμόδιες αρχές κρίνουν ότι μια χώρα όπως η Τουρκία χαρακτηρίζεται πρώτη χώρα ασύλου ή ασφαλής τρίτη χώρα για έναν αιτούντα, τότε απορρίπτουν με σχετική απόφαση τους  την αίτηση διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτη, χωρίς να εξετάσουν αυτήν επί της ουσίας.

3. Το ζήτημα της προστασίας των αιτούντων άσυλο στην Τουρκία

Η Τουρκία επικύρωσε τη Σύμβαση για τους Πρόσφυγες και το Πρωτόκολλο του 1967, αλλά διατηρεί έναν γεωγραφικό περιορισμό για τους μη Ευρωπαίους αιτούντες άσυλο: αναγνωρίζει έτσι μόνο τους πρόσφυγες που προέρχονται από την Ευρώπη (δηλαδή χώρες που είναι μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης). Ο γεωγραφικός περιορισμός θέτει έτσι το πρώτο εμπόδιο για την πρόσβαση σε άσυλο στη χώρα. Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 1995 έως το 2010 υποβλήθηκαν μόνο 289 αιτήματα ασύλου, δλδ 20 περίπου αιτήματα ετησίως. 

Από τον Απρίλιο του 2014 η Τουρκία εφαρμόζει τη νέα εθνική της νομοθεσία περί αλλοδαπών και διεθνούς προστασίας, η οποία έχει ως πρότυπο τις αντίστοιχες Οδηγίες της Ε.Ε. για το άσυλο και την επικουρική προστασία. Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες χαιρέτισε τη σχετική νομοθετική πρωτοβουλία ως απόδειξη της ισχυρής δέσμευσης της Τουρκίας στις αξίες και αρχές του ανθρωπισμού και ως μια σημαντική πρόοδο στην παροχή διεθνούς προστασίας.

Ο νέος αυτός νόμος άλλαξε κατά κρίσιμο τρόπο το σύστημα ασύλου της χώρας. Καθιερώθηκε σχετική αυτόνομη δομή, η Γενική Διεύθυνση για τη διαχείριση της μετανάστευσης, η οποία έχει την αρμοδιότητα εξέτασης των αιτημάτων διεθνούς προστασίας που υποβάλλονται στην Τουρκία, ανεξαρτήτως της ιθαγένειας των ενδιαφερομένων.  

Ο νόμος προβλέπει διάφορα είδη καθεστώτων προστασίας στην Τουρκία : 
(α) «καθεστώς πρόσφυγα» για αναγνωρισμένους πρόσφυγες με βάση τη σύμβαση της Γενεύης, πολίτες δλδ ενός των 47 κρατών μελών του Συμβουλίου της Ευρώπης
(β) «Καθεστώς υπό όρους πρόσφυγα » για αναγνωρισμένους μη ευρωπαίους πρόσφυγες
(γ) «καθεστώς επικουρικής προστασίας», το οποίο γίνεται να αναγνωριστεί τόσο σε ευρωπαίους όσο και μη ευρωπαίους πολίτες, οι οποίοι δεν πληρούν μεν τις προϋποθέσεις της Σύμβασης της Γενεύης για τους πρόσφυγες προκειμένου να αναγνωριστούν ως πρόσφυγες, πλην όμως κινδυνεύουν σε περίπτωση επιστροφής στη χώρα καταγωγής τους να υποστούν θανατική ποινή, βασανιστήρια ή εν γένει απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση ή να υποστούν βλάβη λόγω ένοπλων συγκρούσεων στη χώρα τους
(δ) «καθεστώς προσωρινής προστασίας», το οποίο χορηγείται σε περίπτωση μαζικών εισροών.

Οι Σύριοι που έφτασαν μαζικά έλαβαν αρχικά καθεστώς «επισκέπτη» και στη συνέχεια μπήκαν σε καθεστώς προσωρινής προστασίας, το οποίο επισημοποιήθηκε από τον Κανονισμό για την Προσωρινή Προστασία, τον Οκτώβριο του 2014. Η Ύπατη Αρμοστεία δεν συμμετέχει στη διαδικασία καταχώρισης για την προσωρινή προστασία των Σύρων, καθώς η διαχείριση ανήκει αποκλειστικά στη νέα Γενική Διεύθυνση Διαχείρισης των Μεταναστευτικών Ροών (DGMM).

Με το καθεστώς της προσωρινής προστασίας, οι Σύροι δεν έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν αίτηση για το καθεστώς του πρόσφυγα. Η ιδέα του καθεστώτος προσωρινής προστασίας είναι να κρατήσει τους Σύρους μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία, στην Τουρκία και να τους επιτρέψει να επιστρέψουν στη Συρία όταν η κατάσταση βελτιωθεί. Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία έχουν καταγραφεί, δλδ ζητήσει προσωρινή προστασία περίπου 2.117.000 πλην όμως δεν έχουν λάβει μέχρι στιγμής επισήμως καθεστώς προσωρινής προστασίας.

Αντίθετα, τα άτομα (μη Σύροι), που αιτούνται ατομικά άσυλο καταχωρούνται σε μια παράλληλη διαδικασία σύμφωνα με το νέο Νόμο περί Αλλοδαπών και Διεθνούς Προστασίας που έχει τεθεί σε ισχύ από τον Απρίλιο του 2014, σύμφωνα με τον οποίο οι αιτούντες απευθύνονται τόσο στην DGMM (η οποία διεξάγει τη διαδικασία καθορισμού του καθεστώτος) όσο και στην Ύπατη Αρμοστεία (η οποία διεξάγει έναν παράλληλο καθορισμό του καθεστώτος και κάνει προτάσεις για μετεγκατάσταση• οι αποφάσεις της Ύπατης Αρμοστείας δεν έχουν νομική ισχύ, αλλά περιλαμβάνονται στην αξιολόγηση της DGMM).

Οι διαδικαστικοί κανόνες και τα πρότυπα προστασίας είναι διαφορετικά για τους Σύριους και τους υπηκόους άλλων τρίτων χωρών, εισάγοντας ανισότητες όσον αφορά την πρόσβαση στην προστασία και το περιεχόμενο της προστασίας.

Πιο αναλυτικά, οι αιτούντες άσυλο και οι πρόσφυγες αντιμετωπίζουν αβεβαιότητα όσον αφορά το νομική τους καθεστώς: η Τουρκία δεν χορηγεί πλήρες νομικό καθεστώς προστασίας στους πρόσφυγες που έρχονται από χώρες εκτός Ευρώπης ή υπάγονται σε ειδικό καθεστώς προσωρινής προστασίας (κυρίως Σύρους).

Η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες (υγειονομική περίθαλψη, εκπαίδευση, κοινωνική βοήθεια) ή την απασχόληση περιορίζεται, και ενώ τέτοιοι περιορισμοί δεν συνιστούν καθαυτοί σοβαρή βλάβη, μπορούν να επιδεινώσουν την ευπάθεια και να συμβάλουν στο εχθρικό κλίμα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα.

Ενώ η Τουρκία χορήγησε στους Σύρους το δικαίωμα εργασίας στα μέσα του Ιανουαρίου του ’16, πολύ λίγοι έχουν λάβει στην πραγματικότητα άδειες εργασίας, ενώ οι περισσότεροι από όσους βρίσκουν δουλειά απασχολούνται στην άτυπη οικονομία με την παιδική εργασία και το τράφικινγκ να ανθούν.

Επιπλέον, ισχυρές ενδείξεις καταδεικνύουν ότι οι αιτούντες άσυλο έχουν περιορισμένη πρόσβαση στα δικονομικά δικαιώματα, ιδιαίτερα υπό καθεστώς κράτησης. Εδώ πρέπει να αναφερθεί επίσης η έλλειψη πληροφοριών σχετικά με τη διαδικασία ασύλου, η άρνηση των αρχών να δέχονται αιτήσεις ασύλου, η μη δυνατότητά τους να υποβάλουν αιτήσεις στις ζώνες τράνζιτ των αεροδρομίων, η αδιάφορη ή και επιθετική αντιμετώπισή τους από τις αρχές.
                                   
Τα παιδιά μπορούν να γράφονται σε τούρκικα σχολεία, αλλά δεν τους παρέχεται καμια διαδικασία ένταξης-διευκόλυνση με τη γλώσσα με αποτέλεσμα τελικά να μην μπορούν να παρακολουθήσουν σχολείο.

Τέλος, επί του παρόντος υπάρχουν περίπου 25 περίπου καταυλισμοί για Σύρους πρόσφυγες κυρίως στα νοτιοανατολικά σύνορα της χώρας με τη Συρία, με δυνατότητα φιλοξενίας περίπου 260.000 ανθρώπων.  Υπολογίζεται, ωστόσο, ότι περίπου το 85 τοις εκατό του συνολικού αριθμού των προσφύγων από τη Συρία διαμένουν εκτός των συγκεκριμένων καταυλισμών. 

4. Συμπερασματικές παρατηρήσεις  - Γιατί η Τουρκία δεν είναι ασφαλής χώρα

Το γιατί η Τουρκία δεν συνιστά ασφαλή τρίτη χώρα ασύλου για πρόσφυγες και αιτούντες άσυλο μπορεί συνοπτικά να συνοψιστεί σε τρία βασικά σημεία: 

(α) Συστηματικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Αν και η Τουρκία είναι συμβαλλόμενο μέρος σε μείζονες συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, τη Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες και η Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων, ο τρόπος που έχει υλοποιήσει μέχρι σήμερα τις διεθνείς της υποχρεώσεις σχετικά με ανθρώπινα δικαιώματα, εξακολουθεί να είναι ελλιπής. Άλλωστε, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ότι η Τουρκία έχει μακρά παράδοση κακομεταχείρισης πολιτικών αντιφρονούντων, θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων και ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων όπως ασυνόδευτων ανηλίκων, γυναικών και ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό.

(β) Ανεπαρκές σύστημα διεθνούς προστασίας

Μολονότι η Τουρκία υιοθέτησε νέα νομοθεσία για το άσυλο, ο νέος αυτός νόμος δεν έχει ακόμα εφαρμοστεί στην πράξη. Επιπλέον, το δικαίωμα στο άσυλο στην Τουρκία, δεν μπορεί να θεωρηθεί «πλήρως κατοχυρωμένο», κυρίως λόγω των υφιστάμενων ανισοτήτων στο σύστημα προστασίας, το οποίο προς το παρόν επηρεάζει ιδιαιτέρως τους Σύρους πρόσφυγες.

 (γ) Μη σεβασμός της ρήτρας της μη επαναπροώθησης

Επιπλέον, υπάρχει κι ένας ακόμη λόγος για τον οποίο η Τουρκία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως «ασφαλής τρίτη χώρα» υπό το ενωσιακό δίκαιο. Δεν υπάρχουν οι απαιτούμενες εγγυήσεις ότι η αρχή της μη επαναπροώθηση που απαιτείται από το άρθρο 33(1) της ΣΚΠ, το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και το άρθρο 3(2) της ΣΚΒ (Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων και άλλων μορφών σκληρής, απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης) τηρείται αποτελεσματικά.

Η Τουρκία έχει ιστορικό επαναπροώθησης των μη Ευρωπαίων αιτούντων άσυλο. Στη δεκαετία του 1990, οι αιτούντες άσυλο οι οποίοι εισέρχονταν στη χώρα κρυφά και δεν συμμορφώνονταν με τις απαιτήσεις για καταγραφή εντός πέντε ημερών, κινδύνευαν με άμεση επιστροφή, χωρίς εξέταση του αιτήματος ασύλου που επέβαλλαν. Πρόσφατες αναφορές Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων καταδεικνύουν ότι η τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να εφαρμόζει συστηματικά μια πολιτική αποτροπής Σύριων, Αφγανών, Αφρικανών και Ιρακινών προσφύγων από το να εισέλθουν στην επικράτειά της και χρήσης άμεσης βίας εναντίον τους, περιλαμβανομένης της κράτησης, και μαζικών απελάσεων.



Πηγές: 

UNHCR Legal considerations on the return of asylum-seekers and refugees from Greece to Turkey as part of the EU-Turkey Cooperation in Tackling the Migration Crisis under the safe third country and first country of asylum concept

Why Turkey is Not a “Safe Country” Emanuela Roman, Theodore Baird, and Talia Radcliffe (February 2016)

LAW ON FOREIGNERS AND INTERNATIONAL PROTECTION

Turkey as a Safe Third Country?  


Implications of the New Turkish Law on Foreigners and International Protection and Regulation no. 29153 on Temporary Protection for Syrians Seeking Protection in Turkey

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω . Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό και το Δημόσιο Δίκαιο. Είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει συγγράψει πλήθος μελετών στο τομέα του δικαίου καταστάσεως αλλοδαπών και το εν γένει μεταναστευτικό δίκαιο

CONTACT US

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *