Trending

Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

ΔΠρΑθ 343/2018 (Προεδρ Διαδ): Απόρριψη αντιρρήσεων κατά της κράτησης τούρκου αξιωματικού



4. Επειδή, κατά τη νομολογία του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η ερμηνεία της έννοιας «δημόσια τάξη» προϋποθέτει σε κάθε περίπτωση, εκτός της διασαλεύσεως της κοινωνικής τάξεως, την οποία συνιστά κάθε παράβαση νόμου, την ύπαρξη, πραγματικής, ενεστώσας και αρκούντως σοβαρής απειλής κατά θεμελιώδους συμφέροντος της κοινωνίας, καθώς επίσης, ότι η έννοια «εθνική ασφάλεια» καλύπτει τόσο την εσωτερική ασφάλεια του κράτους μέλους όσο και την εξωτερική ασφάλειά του και ότι, κατά συνέπεια, μπορεί να επηρεάζεται από την παρακώλυση της λειτουργίας των κρατικών θεσμών των βασικών δημοσίων υπηρεσιών, καθώς και από τον ενδεχόμενο κίνδυνο για την επιβίωση του πληθυσμού ή σοβαρής διαταραχής των εξωτερικών σχέσεων ή της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών ή από την προσβολή στρατιωτικών συμφερόντων [βλ. Δικαστήριο Ευρωπαϊκής Ένωσης (Δ.Ε.Ε.) απόφαση Τσακουρίδης C-145/09 σκέψεις 43 και 44 και C -601/2015 PPU, σκέψεις 65 και 66]. […]

6. Επειδή, ο αντιλέγων προβάλλει ότι πρέπει να αρθεί η κράτησή του, διότι αυτή αντίκειται στις διατάξεις του άρθρου 46 (παρ. 2) του ν. 4375/2016, οι οποίες προβλέπουν την κράτηση μόνο των αιτούντων που υποβάλλουν αίτηση διεθνούς προστασίας ενόσω ήδη κρατούνται στα πλαίσια απέλασης ή επιστροφής, βάσει των σχετικών διατάξεων των νόμων 3386/2005 και 3907/2011. Συνακόλουθα, υποστηρίζει ότι εφόσον ουδέποτε εκδόθηκε απόφαση επιστροφής του και δεδομένου ότι υπέβαλε αίτημα ασύλου σε διάστημα που δεν κρατείτο διοικητικά με βάση τις ως άνω διατάξεις, η απόφαση κράτησής του εκδόθηκε κατά παράβαση του παραπάνω άρθρου. Ο ισχυρισμός αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι κατά την έννοια των διατάξεων της παρ. 1 σε συνδυασμό με την παρ. 2 του άρθρου 46 του ν. 4375/2016, αλλοδαπός (ή ανιθαγενής) που αιτείται διεθνή προστασία μπορεί να κρατηθεί στο πλαίσιο των διατάξεων αυτών, μόνο εξαιρετικά, εφόσον συντρέξουν οι λόγοι της παρ. 2 (περ. α έως ε), είτε οι λόγοι αυτοί συντρέξουν κατά τη διάρκεια εξέτασης του αιτήματός του, είτε ενόσω ήδη κρατείται στο πλαίσιο του διαφορετικού νομικού καθεστώτος κράτησης των ν. 3386/2005 και 3907/2011 (βλ. σχ. σημείο 109 της Γνώμης της Γενικής Εισαγγελέως στην υπόθεση C-601/15 PPU).

7. Επειδή, ακολούθως, ο αντιλέγων προβάλλει ότι δεν δύναται να κρατηθεί σύμφωνα με το άρθρο 46 παρ. 4  στοιχείο  γ΄ του ν. 4376/2016, πέραν του ανωτάτου ορίου των τριών (3) μηνών, χρόνος ο οποίος έχει προ πολλού συμπληρωθεί, εφόσον η διοικητική κράτησή του έλαβε χώρα το πρώτον στις 21.7.2016. Συναφώς, ο αντιλέγων υποστηρίζει ότι η κράτησή του στο πλαίσιο εξέτασης της αίτησης ασύλου, έλαβε χώρα, για δυσανάλογο χρονικό διάστημα σε σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, κατά παράβαση του άρθρου 5 παρ. 1 στ’ της ΕΣΔΑ. Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι  από το άρθρο  46 παρ. 4 στοιχείο  δ΄ σε συνδυασμό με την παρ. 5 του ιδίου άρθρου, προβλέπεται η δυνατότητα παράτασης της κράτησης του αιτούντος άσυλο, η οποία δεν μπορεί  να υπερβεί το ανώτατο όριο  των δεκαοκτώ (18) μηνών, όριο το οποίο αφενός δεν αντίκειται στη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας, ούτε στις διατάξεις του άρθρου 5 της ΕΣΔΑ, σχετικά με το χρόνο κράτησης και αφετέρου δεν έχει εξαντληθεί εν προκειμένω. Τούτο διότι δεν προσμετρώνται στο χρόνο της διοικητικής κράτησης τα χρονικά διαστήματα από 2.11.2016 έως 26.1.2017 και από 22.3.2017 έως 26.4.2017, κατά τα οποία αυτή είχε αρθεί, συνεπεία δύο (2) ενταλμάτων σύλληψης στο πλαίσιο της διαδικασίας έκδοσης αλλοδαπού, η οποία αποτελεί διακριτή διαδικασία σε σχέση με τη διαδικασία εξέτασης της αίτησης ασύλου (βλ. ΣτΕ 3046/2017 και αιτιολογική σκέψη 17 της Οδηγίας 2013/33 Ε.Ε.).

8. Επειδή, ο αντιλέγων υποστηρίζει ότι η κράτησή του, ανεξαρτήτως των λόγων που προβάλλουν οι αρμόδιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων και των λόγων περί δημόσιας τάξης, είναι αντίθετη στο άρθρο 5 παρ. 1 στ’ (σκέλος πρώτο και δεύτερο) της ΕΣΔΑ, το οποίο ορίζει ότι «Παν πρόσωπο έχει δικαίωμα εις την ελευθερίαν και την ασφάλειαν. Ουδείς επιτρέπεται να στερηθή της ελευθερίας ει μη εις τα ακολούθους περιπτώσεις και συμφώνως προς την νόμιμον διαδικασίαν: α. … στ) εάν πρόκειται περί νομίμου συλλήψεως ή κρατήσεως ατόμου επί σκοπώ όπως εμποδισθή από του να εισέλθη παρανόμως εν τη χώρα ή εναντίον του οποίου εκκρεμεί διαδικασία απελάσεως ή εκδόσεως». Τούτο διότι, όπως ειδικότερα προβάλλει, αφενός είναι ανέφικτη η απομάκρυνσή του, μετά την έκδοση της  υπ’ αριθ.  139/2017 απόφασης του Αρείου Πάγου και αφετέρου η προαναφερθείσα αμετάκλητη απόφαση, μεταβάλλει τη νομική του κατάσταση, με αποτέλεσμα να μη θεωρείται ως πρόσωπο στο οποίο δεν έχει χορηγηθεί “έγκριση” εισόδου. Ο ισχυρισμός αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος και τούτο διότι στο πλαίσιο της διακριτής, τόσο από τη διαδικασία απομάκρυνσης στο πλαίσιο απέλασης/επιστροφής (C-357/2009 PPU σκ. 45), όσο και από τη διαδικασία έκδοσης (ΣτΕ 3046/2017), και εφαρμοστέας εν προκειμενω διαδικασίας χορήγησης καθεστώτος διεθνούς προστασίας - κατά την οποία σε κάθε περίπτωση δεν τίθεται θέμα απομάκρυνσης με οποιονδήποτε τρόπο-, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 46 παρ. 2 περ. δ’ του ν. 4375/2016, που ενσωματώνουν το άρθρο 8 παρ. 3 στ. ε’ της οδηγίας 2013/33ΕΕ, η κράτηση αιτούντος άσυλο, δύναται να θεμελιωθεί επί των εξαιρετικών λόγων της δημόσιας τάξης και εθνικής ασφάλειας, και κατά τούτο οι ως άνω διατάξεις δεν αντίκεινται  στο άρθρο 5 παρ. 1 στοιχείο στ’ της ΕΣΔΑ. ( βλ. σημείο 77 της υπόθεση C-601/15 PPU του ΔΕΕ).

9. Επειδή, ακολούθως ο αντιλέγων υποστηρίζει ότι σε κάθε περίπτωση δεν συντρέχουν στο πρόσωπό του λόγοι δημόσιας τάξης και ασφάλειας, διότι στην προσβαλλόμενη πράξη, δεν αναφέρεται κανένα στοιχείο, από το οποίο να προκύπτει ότι η ατομική συμπεριφορά του συνιστά πραγματική, ενεστώσα και αρκούντως σοβαρή απειλή κατά της δημόσιας τάξης και εθνικής ασφάλειας και συνεπώς η απόφαση στερείται νόμιμης αιτιολογίας. Ενόψει της ερμηνείας των εννοιών «δημόσια τάξη» και «εθνική ασφάλεια» στη σκέψη 4 και της περιγραφόμενης στην προσβαλλόμενη απόφαση ατομικής συμπεριφοράς του αντιλέγοντος (παράνομη είσοδος στη Χώρα όντας εν ενεργεία στρατιωτικός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, με τη χρήση στρατιωτικού ελικοπτέρου), το Δικαστήριο κρίνει ότι συντρέχει νόμιμος λόγος κράτησης του αντιλέγοντος, που άπτεται προεχόντως της εθνικής ασφάλειας, απορριπτομένου του περί του αντιθέτου ισχυρισμού του ως αβασίμου.

10. Επειδή, κατ’ ακολουθία οι υπό κρίση αντιρρήσεις πρέπει να απορριφθούν.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω . Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό και το Δημόσιο Δίκαιο. Είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει συγγράψει πλήθος μελετών στο τομέα του δικαίου καταστάσεως αλλοδαπών και το εν γένει μεταναστευτικό δίκαιο

CONTACT US

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *