Trending

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Η Προστατευτική Φύλαξη Ανηλίκων ως κράτηση: Διάλογος με την πρόσφατη νομολογία του ΕΔΔΑ



* Εισήγηση στην ημερίδα που διοργάνωσε η Κινητή Μονάδα Παιδικής Προστασίας Έβρου της «ΑΡΣΙΣ-Κοινωνική Οργάνωση Υποστήριξης Νέων» την Τρίτη 17/12/2019 στο Πολιτιστικό Πολύκεντρο Ορεστιάδας με θέμα «Νεοεισερχόμενοι ασυνόδευτοι ανήλικοι: Προστατευτική φύλαξη και ένταξη σε δομές φιλοξενίας»


Ι. Η Προστατευτική Φύλαξη (ΠΦ)

Σύμφωνα με το άρθρο 118 ΠΔ 141/1991 περί προστατευτικής φύλαξης προσώπων «1. Σε προστατευτική φύλαξη τίθενται πρόσωπα τα οποία, λόγω ηλικίας ή ψυχικής ή πνευματικής κατάστασης στην οποία βρίσκονται, είναι επικίνδυνα στη δημόσια τάξη ή εκθέτουν τον εαυτόν τους σε κίνδυνο. 2. Σε προστατευτική φύλαξη τίθενται, μέχρι την παράδοσή τους στους οικείους τους, ιδίως: α. Ανήλικοι, που εκούσια ή ακούσια, έχουν εξαφανιστεί. β. Ψυχοπαθείς. γ. Μεθυσμένοι. 3. Η προστατευτική φύλαξη δεν θεωρείται σύλληψη υπαγόμενη στις διατάξεις του κώδικα Ποινικής Δικονομίας. 4. Τα πρόσωπα που τίθενται σε προστατευτική φύλαξη δεν κλείνονται στο κρατητήριο, εκτός αν δεν μπορεί να αποτραπούν με άλλο τρόπο οι κίνδυνοι που προκαλούν στον εαυτό τους ή τους άλλους. 5. Για τη θέση προσώπου σε προστατευτική φύλαξη συντάσσεται έκθεση που υποβάλλεται στον Εισαγγελέα πλημμελειοδικών και γίνεται σχετική εγγραφή στο βιβλίο. Αδικημάτων και Συμβάντων. Στην έκθεση αναγράφονται εκτός των άλλων ο λόγος της προστατευτικής φύλαξης και ο χρόνος έναρξης και λήξης αυτής.»

Και μόνο από την απλή ανάγνωση του παραπάνω άρθρου είναι πρόδηλη η διαπίστωση ότι ο νομοθέτης είχε τελείως άλλα πράγματα στο μυαλό του όταν θέσπιζε την ΠΦ. Το μακρινό 1991 δεν υπήρχαν ασυνόδευτοι αλλοδαποί ανήλικοι που να είχαν κάνει μόνοι τους το μεγάλο ταξίδι από τις χώρες προέλευσης τους. Υπήρχαν όμως παιδάκια που σε καταστάσεις κοσμοσυρροής μπορεί να έχαναν τους γονείς τους. Υπήρχαν επίσης έφηβοι που τσακώνονταν με τους γονείς τους και έφευγαν για λίγο από το σπίτι τους και τους αναζητούσαν οι αστυνομικές αρχές. Αυτούς φαίνεται να είχε στο νου τους ο νομοθέτης. Κάτι τελείως βραχυχρόνιο, ένα μέτρο που δεν προβλέπει καν ότι ο υπό προστατευτική φύλαξη τελών πρέπει να εγκλείεται στο κρατητήριο, κάτι  που δεν θα προϋπέθετε καν μεταφορά από μία αστυνομική υπηρεσία σε άλλη, παρόμοιας χρονικής τάξεως με τον χρόνο που απαιτείται για το ξεμέθυσμα ενός μεθυσμένου. Από αυτή την άποψη και οι εν δυνάμει κίνδυνοι για την παραβίαση δικαιωμάτων όσων τίθενται υπό προστατευτική φύλαξη φαίνονταν να μην είναι πολύ μεγάλης έκτασης και έντασης. Ωστόσο η θεωρία, μεμονωμένα μεν, αλλά εγκαίρως και με ιδιαιτέρως πειστικό τρόπο, ασχολήθηκε και επεσήμανε τους υπαρκτούς κινδύνους για την παραβίαση δικαιωμάτων. Ειδικότερα ο αναπληρωτής καθηγητής Νομικής ΔΠΘ Κ.Κοσμάτος, σε άρθρο του που είχε δημοσιευθεί στο νομικό περιοδικό «Υπεράσπιση» ήδη το 1993 υπό τον τίτλο «Σκέψεις σχετικά με την προστατευτική φύλαξη προσώπων κατά το αρθ.118 του ΠΔ 141/1991» (Υπεράσπιση/1993/σελ.1041-1045), υποστήριξε με ουσιώδη θεμελίωση ότι με την εν λόγω διάταξη θεσπίζεται προληπτικό διοικητικό και όχι ποινικό-κατασταλτικό μέτρο που αφορά περιορισμό της προσωπικής ελευθερίας και οπωσδήποτε συνιστά δεινό για αυτόν/ην που το υφίσταται, το οποίο πλήττει το έννομο αγαθό της προσωπικής ελευθερίας και μάλιστα στον πυρήνα του. Υποστήριξε επίσης όχι μόνο την αντισυνταγματικότητα της διάταξης, λόγω αντίθεσης της με το άρθ.5 παρ.4 του Συντάγματος, αλλά και -σχεδόν προφητικά- την ασυμβατότητα της με το άρθρο 5 της ΕΣΔΑ, 25 ολόκληρα χρόνια πριν την έκδοση των σχετικών αποφάσεων του ΕΔΔΑ που θα επισκοπηθούν στην παρούσα εισήγηση. Τούτο επειδή ο τεθείς υπό προστατευτική φύλαξη αφενός δεν μπορεί να ασκήσει το δικαίωμα ακροάσεως πριν του επιβληθεί το μέτρο, αφετέρου στερείται ενδίκου βοηθήματος για να αμφισβητήσει το δυσμενές διοικητικό μέτρο που εκτελείται εναντίον του. 


ΙΙ. Η ΠΦ ειδικότερα για ασυνόδευτους αλλοδαπούς ανηλίκους (ΑΑΑ)

Ειδικότερα όσον αφορά την επιβολή της ΠΦ σε ΑΑΑ παρατηρούμε τα εξής:

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στατιστικά του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΕΚΚΑ) στις 30/11/2019 σε ΠΦ βρίσκονταν 257 ανήλικοι σε όλη την Ελλάδα, σε κρατητήρια σε αστυνομικά τμήματα, σε Τμήματα Διαχείρισης Μετανάστευσης (ΤΔΜ), Τμήματα Συνοριακής Φύλαξης (ΤΣΦ) και Προαναχωρησιακά Κέντρα Κράτησης Αλλοδαπών (ΠΡΟΚΕΚΑ). Στην ευρύτερη περιοχή της Θεσσαλονίκης είχαμε 71 από αυτούς, στα κρατητήρια 2 διαφορετικών υπηρεσιών της ΕΛ.ΑΣ. Σε Κέντρα Υποδοχής και Ταυτοποίησης φυλάσσονται ανά την Ελλάδα, σε συνθήκες που αφενός δεν είναι ελεύθερης διαβίωσης, αφετέρου δεν θεωρούνται κατάλληλες για να ζουν ασυνόδευτοι ανήλικοι, 1.746 ΑΑA. Δηλαδή σύνολο διαβιούντων σε καθεστώς μη ελεύθερης διαβίωσης περίπου 2.000. Αν σκεφτούμε ότι τοποθετημένοι σε δομές μακροχρόνιας ή προσωρινής φιλοξενίας είναι 1.932 ΑΑΑ, αμέσως αντιλαμβανόμαστε ότι οι τοποθετημένοι σε κατάλληλες δομές είναι λιγότεροι από αυτούς που διαβιώνουν σε καθεστώς μεγαλύτερης ή μικρότερης στέρησης της ελευθερίας. Αν τώρα συνυπολογίσουμε και τους ευρισκόμενους είτε σε συνθήκες πλήρους αστεγίας, είτε σε συνθήκες άτυπης ή επισφαλούς στέγασης, που ανέρχονται σε 1.184, γίνεται σαφές ότι το ισχύον εν Ελλάδι σύστημα παιδικής προστασίας καλύπτει όχι περισσότερο από το 40% των ΑΑΑ που ζουν σήμερα στην Ελλάδα.


ΙΙΙ. Το ΕΔΔΑ για την κράτηση αλλοδαπών ασυνόδευτων ανηλίκων γενικότερα

Οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ κατά της Ελλάδας αναφορικά με τους ασυνόδευτους ανηλίκους ασχολούνται κυρίως με τρία άρθρα της ΕΣΔΑ. Το άρθρο 3, το άρθρο 5 και το άρθρο 13. Εν συντομία θα πούμε ότι το αρθ.3 απαγορεύει τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση, το αρθ.5 ορίζει ότι κανείς δεν πρέπει να κρατείται χωρίς τις νόμιμες διαδικασίες, χωρίς να πληροφορείται γιατί κρατείται, χωρίς άμεση παραπομπή σε αρμόδιο όργανο που θα αποφασίσει αν η κράτηση θα συνεχιστεί ή όχι, χωρίς δικαίωμα αποτελεσματικής προσφυγής ενώπιον δικαστικού οργάνου που θα αποφασίσει σε σύντομο χρονικό διάστημα επί της υπόθεσης. Το δε άρθρο 13 θεσπίζει το δικαίωμα σε πραγματική και αποτελεσματική προσφυγή εντός της εσωτερικής έννομης τάξης για όποιον ισχυρίζεται ότι παραβιάστηκαν δικαιώματα του που προστατεύονται από την ΕΣΔΑ.

Η απόφαση Rahimi κατά Ελλάδος του 2011 (αριθμός προσφυγής 8687/2008) έκρινε ότι υπήρξε παραβίαση του άρθρου 5, αλλά και του άρθρου 3 της ΕΣΔΑ. Ειδικότερα το αρθ.3 παραβιάσθηκε επειδή κατά την κρίση του Δικαστηρίου (σκ.95) τόσο οι συνθήκες κράτησης στο Κέντρο της Παγανής στη Λέσβο, όσο και οι παραλείψεις των αρχών να αναλάβουν τη φροντίδα του ΑΑΑ μετά την απελευθέρωση του ισοδυναμούν με εξευτελιστική μεταχείριση. Το αρθ.5 παραβιάστηκε τόσο επειδή η κράτηση δεν ήταν νόμιμη, διότι επεβλήθη χωρίς προηγουμένως να εξετασθεί ποιο ήταν το βέλτιστο συμφέρον του ανηλίκου και χωρίς προηγουμένως να εξετασθεί εξατομικευμένα αν υπήρχαν άλλα πλην της κράτησης, λιγότερο επαχθή για τον ανήλικο μέτρα που να μπορούν να υπηρετήσουν τον ίδιο σκοπό (σκ.109), όσο και διότι δεν είχε στη διάθεση του μία αποτελεσματική προσφυγή που να μπορούσε πραγματικά να ασκήσει ενώπιον δικαστηρίου αμφισβητώντας τη νομιμότητα της κράτησης του (σκ.120-121).

Στην απόφαση Mohamad κατά Ελλάδας του 2014 κρίθηκε ότι παραβιάστηκε το αρθ.3 της ΕΣΔΑ επειδή οι συνθήκες κράτησης του ΑΑΑ στο συνοριακό φυλάκιο του Σουφλίου για διάστημα 6 μηνών ήταν απάνθρωπες και εξευτελιστικές (σκ.62), αλλά επίσης παραβιάστηκε και το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ, διότι ο κρατούμενος δεν είχε στη διάθεση του ένα αποτελεσματικό ένδικο βοήθημα για να αμυνθεί ενάντια σε αυτές τις απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες (σκ.76). Περαιτέρω το ΕΔΔΑ έκρινε ότι παραβιάστηκε το αρθ.5 της ΕΣΔΑ επειδή οι αρχές, ενώ είχαν από την εθνική νομοθεσία την υποχρέωση να τον τοποθετήσουν ως ΑΑΑ σε κατάλληλη δομή φιλοξενίας, όχι μόνο δεν το έπραξαν, αλλά περίμεναν να ενηλικιωθεί, ώστε να συνεχίσουν την κράτηση για άλλους 2 μήνες, μέχρι να αφεθεί ελεύθερος με απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αλεξανδρούπολης (σκ.84-86).

Και άλλες βεβαίως ευρωπαϊκές χώρες έχουν καταδικαστεί από το ΕΔΔΑ. Ενδεικτικά αναφέρουμε την απόφαση Mayeka και Mitunga κατά Βελγίου, όπου το 2006 το Βέλγιο καταδικάστηκε για παραβίαση των αρθ.3 και 5 ΕΣΔΑ, καθώς είχε θέσει παρανόμως υπό κράτηση προς απέλαση για διάστημα 2 μηνών, σε συνθήκες απάνθρωπες και εξευτελιστικές, μια πεντάχρονη κογκολέζα, που ταξίδευε μόνη της για να επανενωθεί με τη μητέρα της, αναγνωρισμένη πρόσφυγα στον Καναδά.


IV. Eιδικότερα οι αποφάσεις του ΕΔΔΑ για την ΠΦ (κανονική διαδικασία και διαδικασία προσωρινών μέτρων)

Πρόσφατα, εντός του 2019, το ΕΔΔΑ εξέδωσε δύο εξαιρετικά σημαντικές αποφάσεις επί προσφυγών κατά της Ελλάδας:

-την απόφαση επί της υποθέσεως Η.Α. κλπ κατά Ελλάδας που εξεδόθη στις 28/2/19 επί της προσφυγής υπ’αριθμόν 19951/16 και
- την απόφαση επί της υποθέσεως SΗ.D. κλπ κατά Ελλάδας, Αυστρίας, Κροατίας, Ουγγαρίας, Βόρειας Μακεδονίας, Σερβίας και Σλοβενίας που εξεδόθη στις 13/6/19 επί της προσφυγής υπ’αριθμόν 14165/16.

Θα παρουσιάσουμε εν συντομία τι απεφάνθη το Δικαστήριο στις περιπτώσεις αυτές.

Στην Η.Α. κλπ κατά Ελλάδος εννέα ασυνόδευτοι ανήλικοι, οι έξι από τη Συρία, οι δύο από το Ιρακ και ένας από το Μαρόκο, που είχαν κρατηθεί υπό ΠΦ σε διάφορες αστυνομικές υπηρεσίες του Νομού Κιλκίς, προσέφυγαν στο ΕΔΔΑ θεωρώντας ότι η θέση τους και η παραμονή τους υπό προστατευτική φύλαξη για χρονικά διαστήματα από 25 έως 35 ημέρες κατά περίπτωση, συνιστούσε κράτηση και μάλιστα υπό συνθήκες απάνθρωπες και εξευτελιστικές, χωρίς μάλιστα να διαθέτουν ένδικο βοήθημα που να τους παρέχει η εσωτερική έννομη τάξη για να αμφισβητήσουν τη νομιμότητα της κράτησης τους. Περαιτέρω υποστήριζαν ότι και στο χώρο ασφαλούς φύλαξης ανηλίκων (safe zone) εντός του ανοιχτού κέντρου φιλοξενίας των Διαβατών Θεσσαλονίκης, όπου τοποθετήθηκαν με διατάξεις της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Κιλκίς μετά τη λήξη της ΠΦ τους, οι συνθήκες διαβίωσης ήταν απάνθρωπες και εξευτελιστικές. Το ΕΔΔΑ έκρινε ότι οι συνθήκες κράτησης στα διάφορα αστυνομικά τμήματα, σε αντίθεση με αυτές στο χώρο ασφαλούς φύλαξης ανηλίκων (safe zone) εντός του ανοιχτού κέντρου φιλοξενίας των Διαβατών Θεσσαλονίκης, ήταν απάνθρωπες και εξευτελιστικές (σκ.176), συνεπώς παραβιάστηκε το άρθρο 3 ΕΣΔΑ. Περαιτέρω έκρινε ότι παραβιάστηκε το αρθ.13 ΕΣΔΑ, διότι δεν είχαν στη διάθεση τους καμία πραγματική και αποτελεσματική προσφυγή για να ασκήσουν κατά των συνθηκών αυτών (σκ.183, σε εσφαλμένη μετάφραση στην ελληνική γλώσσα όπως καταχωρήθηκε στην ιστοσελίδα του ΝΣΚ, η οποία αλλάζει τελείως το νόημα από το ορθό «…το Δικαστήριο δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα παραβίαση του άρθρου 13 της Συμβάσεως σε συνδυασμό με το άρθρο 3, ως προς το σημείο αυτό.», στη γαλλική γλώσσα του πρωτοτύπου της απόφασης «la Cour ne peut que constater qu’il y a eu violation de l’article 13 de la Convention combiné avec l’article 3 sur ce point.», στο όλως εσφαλμένο και ακριβώς αντίθετο «…το Δικαστήριο δεν μπορεί να διαπιστώσει ότι έλαβε χώρα παραβίαση του άρθρου 13 της Συμβάσεως σε συνδυασμό με το άρθρο 3, ως προς το σημείο αυτό.»).

Ως προς το άρθρο 5 κρίθηκε ότι η στέρηση της ελευθερίας των προσφευγόντων υπό το καθεστώς της θέσης τους σε ΠΦ κατά τις διατάξεις του άρθ. 118 ΠΔ 141/1991 συνιστά στέρηση της ελευθερίας κατά την έννοια του άρθ. 5 παρ.1 εδ στ’ της ΕΣΔΑ (σκ.200 και 208). Μάλιστα στη σκέψη 202 το Δικαστήριο επισημαίνει ότι το άρθ. 118 ΠΔ 141/1991, ενώ δεν είχε συνταχθεί για ΑΑΑ, εφαρμόστηκε στην πρακτική από τις ελληνικές αρχές για να τοποθετήσουν υπό κράτηση  τους ΑΑΑ σε κέντρα κράτησης ή αστυνομικά τμήματα μέχρι να βρεθεί θέση σε κατάλληλες δομές φιλοξενίας και μολονότι δεν προβλέπει κανένα χρονικό περιορισμό, ενώ ως γνωστόν οι συνθήκες κράτησης σε αστυνομικά τμήματα είναι ασυμβίβαστες με τις κρατήσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Στην απόφαση SΗ.D. κλπ κατά Ελλάδας κ.ά. κρατών ομοίως κρίθηκε ότι η τοποθέτηση των τριών εκ των πέντε προσφευγόντων ανηλίκων ασυνόδευτων αφγανών σε διάφορα αστυνομικά τμήματα ανά την Ελλάδα υπό ΠΦ είναι στέρηση της ελευθερίας  και ότι η Ελλάδα δεν απάντησε με πειστικό τρόπο στο ερώτημα γιατί τους τοποθέτησε σε τμήματα υπό κράτηση και όχι σε άλλους χώρους προσωρινής φιλοξενίας (σκ.69), συνεπώς η κράτηση τους δεν ήταν νόμιμη και παραβιάστηκε το αρθ. 5 παρ.1 της ΕΣΔΑ. Κρίθηκε επίσης (σκ.51) ότι οι συνθήκες κράτησης των προσφευγόντων σε αστυνομικά τμήματα συνιστούν απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση κατά την έννοια του άρθ.3 της ΕΣΔΑ. Τέλος κρίθηκε ότι οι συνθήκες διαβίωσης στον άτυπο καταυλισμό της Ειδομένης συνιστούσαν ομοίως απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση (σκ.62).

Υπάρχουν όμως και αποφάσεις που εκδόθηκαν από το ΕΔΔΑ κατά της Ελλάδας με την διαδικασία των προσωρινών μέτρων του αρθ.39 του Κανονισμού του ΕΔΔΑ, όπου την προσωρινή απόφαση εκδίδει την ίδια ή την αμέσως επόμενη μέρα από την αποστολή της αίτησης ένας δικαστής υπηρεσίας του ΕΔΔΑ. Όσον αφορά αυτές θα ξεχωρίζαμε, στα ασφυκτικά χρονικά όρια της εισήγησης μας, τις αποφάσεις που εξεδόθησαν στις 10 και τις 18/10/2019 αναφορικά με ΑΑΑ υπό ΠΦ στο ΑΤ Κολωνού και στο ΠΡΟΚΕΚΑ  Αμυγδαλέζας και διέτασσαν την άμεση μεταφορά τους σε δομές φιλοξενίας, την απόφαση που εξεδόθη στις 21/3/2019 και διέτασσε την άμεση μεταφορά σε κατάλληλες για την ηλικία τους δομές φιλοξενίας δύο ασυνόδευτων κοριτσιών που είχαν τεθεί υπό ΠΦ στα κρατητήρια της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αλλοδαπών Αττικής (Πέτρου Ράλλη), καθώς και την από 24/7/2018 απόφαση προσωρινών μέτρων στην υπόθεση A.J. κατά Ελλάδας με την οποία απετράπη, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, η επιστροφή τεσσάρων ΑΑΑ που ήδη είχαν λάβει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα στη χώρα καταγωγής τους, στα κατεχόμενα από το Ισραήλ εδάφη της Δυτικής Όχθης. Τα τέσσερα αδερφάκια είχε κριθεί με εισαγγελική απόφαση ότι πρέπει να επανενωθούν με τη μητέρα τους, που ήταν υπήκοος τρίτης χώρας χωρίς χαρτιά στο Ισραήλ, και ότι αυτό συνάδει προς το βέλτιστο συμφέρον τους! Η υπόθεση εκκρεμεί ενώπιον του ΕΔΔΑ και τα διαταχθέντα προσωρινά μέτρα έχουν διατηρηθεί.


V. Τι κάνουμε και τι μπορούμε να κάνουμε για το ζήτημα της ΠΦ

Ως προς την εμπειρία μας από τη συνεργασία της ΑΡΣΙΣ με την Εισαγγελία Ανηλίκων Θεσσαλονίκης τα τελευταία 4 χρόνια που οι ΑΑΑ εξυπηρετούμενοι μας έχουν πληθύνει, αυτή αποτιμάται ως θετική. Είμαστε σε άμεση και συνεχή επαφή μαζί της, τηλεφωνική, μέσω mail και δια ζώσης, όπως και με το ΕΚΚΑ, για την προτεραιοποίηση των πλέον ευάλωτων περιπτώσεων ΑΑΑ που τελούν σε προστατευτική, ώστε να τοποθετηθούν σε δομές φιλοξενίας, έστω και προσωρινής. Ας μην ξεχνούμε άλλωστε ότι  στα Διαβατά και στα Λαγκαδίκια Θεσσαλονίκης άνοιξαν τα πρώτα δύο safe zones-ασφαλείς για ανηλίκους ζώνες σε ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας προσφύγων. Υπάρχουν όμως σίγουρα ακόμη πολλά να γίνουν. Τίποτα από αυτά δεν θα είναι αρκετό αν δεν καταργηθεί η ΠΦ, διότι οι καταδίκες στο ΕΔΔΑ είναι κάτι παραπάνω από σίγουρες.

Θα κλείσω τη σημερινή εισήγηση μου με τα λόγια του προέδρου του ΝΣΚ σε χαιρετισμό του σε πρόσφατη εκδήλωση που έλαβε χώρα στην Αθήνα πριν από 20 ημέρες.

“Εκτιμώ ότι ως χώρα πλέον πρέπει να καταστρώσουμε ένα πρόγραμμα δράσης και να βάλουμε ένα στόχο, έστω μαξιμαλιστικό: Καμιά χαμένη δίκη στο Στρασβούργο. Πως θα γίνει αυτό; Υπάρχουν βήματα που είναι καιρός η πατρίδα μας να κάνει, βήματα απλά που όμως θα φέρουν σημαντικές αλλαγές. Σήμερα σε βάρος της Ελλάδας στο ΕΔΔΑ εκκρεμούν 716 υποθέσεις! Σχεδόν οι μισές από αυτές έχουν επαναλαμβανόμενο χαρακτήρα και αφορούν στις συνθήκες κράτησης στις φυλακές και στην έλλειψη συναφούς αποτελεσματικής προσφυγής (άρθρα 3 και 13 ΕΣΔΑ). Πρώτο, καίριο βήμα είναι ο «επαναπατρισμός» όλων των υποθέσεων που εκκρεμούν. Με ποιο τρόπο θα γίνει; Με την άμεση θέσπιση ενός ένδικου βοηθήματος με τα χαρακτηριστικά που επιτάσσει το άρθρο 13 της ΕΣΔΑ, που θα επιλύει με φιλικό διακανονισμό σε εθνικό επίπεδο, διαφορές που προκαλούνται από παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Κάτι τέτοιο θα μείωνε αυτόματα τον αριθμό των καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων, αλλά και το ύψος των ποσών που καταβάλλει η Ελλάδα ως δίκαιη ικανοποίηση. Επίσης θα μείωνε δραστικά και τον αριθμό των εκκρεμών προσφυγών ενώπιον του ΕΔΔΑ. …. Να υπάρξει πλήρης συμμόρφωση, αλλά και εναρμόνιση της δράσης των νομοθετικών, διοικητικών και δικαστικών οργάνων του Κράτους με τα όσα προβλέπονται στη ΕΣΔΑ και στη νομολογία του ΕΔΔΑ.”

Θα προσυπέγραφα πλήρως τις παραπάνω σκέψεις. Όχι μόνον επειδή η πλήρης και άμεση εκτέλεση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ είναι διεθνής συμβατική υποχρέωση της Ελλάδας, που απορρέει από την ίδια την ΕΣΔΑ και το άρθρο 46 παρ.1 αυτής. Αλλά και επειδή δεν νοείται η Ελλάδα να αναμένει φαταλιστικά, σαν να πρόκειται για μια αναπόφευκτη κακή μοίρα, για ένα κακό ριζικό, τις επόμενες ορθές και απολύτως αιτιολογημένες καταδίκες από το ΕΔΔΑ για θέματα που έπρεπε να έχουν λυθεί από καιρό. Το ζήτημα της προστατευτικής φύλαξης-κράτησης ασυνόδευτων ανηλίκων είναι ένα από αυτά. 

Μπορεί να φαίνεται δύσκολος δρόμος, όμως άλλος δρόμος δεν φαίνεται να υπάρχει στον ορίζοντα.


Θωμάς Χαραλαμπίδης, Δικηγόρος-ΜΔΕ Φιλοσοφίας και Μεθοδολογίας του Δικαίου, Δικηγόρος Παιδικής Προστασίας της «ΑΡΣΙΣ» Θεσσαλονίκης

* Τα κείμενα τρίτων προσώπων που φιλοξενούνται στη στήλη «Απόψεις» του Immigration.gr δημοσιεύονται αυτούσια και απηχούν τις προσωπικές απόψεις των συγγραφέων και όχι του ιστολογίου ή του διαχειριστή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω με ειδίκευση σε ζητήματα ασύλου και μετανάστευσης. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Δ.Π.Θ. Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ποινικό και το Δημόσιο Δίκαιο. Είναι Υποψήφιος Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ. Έχει συγγράψει πλήθος μελετών στο τομέα του δικαίου καταστάσεως αλλοδαπών και το εν γένει μεταναστευτικό δίκαιο

CONTACT US

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *